Op een of andere manier zwem ik in de Veilinghaven altijd slecht. Maar goed, meer dan mijn best kon ik niet doen. Na het startschot kon ik alleen het eerste stukje bij blijven. Daarna ging het al snel te hard en kon ik toch niet in de voeten blijven. Ook kon ik niet bij blijven volgen toen er nog andere zwemmer passeerden. Deze leken toch en tempo te snel gaan. Na 1500 meter, of is het toch meer (?),  kwam ik na 26.00 uit het water. Ik zat 3'30"achter Monique Kroeze en 1'30 achter Marijke Zeekant. Echter, zij behoorden tot een andere leeftijdscategorie, en leek de echte concurrentie ver weg.

Eenmaal met de ridley op pad, zag ik per ronde de achterstand met grote schreden slinken. Er waren 4 ronden te gaan. Na de eerste ronde had ik ruim 1 minuut 20 dicht gefietst. Ik mocht fietsen tot waar het goed voelde. Nou, mijn benen voelde goed, dus stoof ik lekker de bruggen op en af, en zette soms ook even het grote verzet er op om de snelheid nog even te verhogen.

Na de 1e ronde kwam ik Marijke al rapjes tegen. Er was vast iets aan de hand, want normaal kan ze toch flink de pedalen laten draaien. Later zou blijken dat ze nog onvoldoende hersteld was van de halve triathlon een week geleden. Ik was op jacht naar Monique. Ik trof haar pas in de 3e ronde. Monique had het sneller door dan mijzelf dat ik haar passeerde. Ik probeerde mijn voorsprong zo groot mogelijk te maken, zodat ik lekker comfortabel kon blijven lopen. Zodra ik parce fermeé verliet, zag ik Monique binnenkomen.  Dat moest voldoende zijn.

Het lopen was warm, maar er was veel water en natte sponsen onderweg. Dus er was genoeg verkoeling. Het lopen was maar 10 km en dus ook zomaar voorbij. Onderweg kwam ik Joop en Philippe nog tegen. Maar toen ik Joop passeerde moest ik hem ook iets gunnen, dus kreeg hij ook een tik op zijn achterwerk.

Ik zag dat ik gemakkelijk de overwinning naar mij toe kon trekken. En dat was voldoende. Mijn benen en de ridley hadden goed werk gedaan.  Monique Kroeze en Marijke Zeekant werd de NK kampioenen in de resp. dames 45 en 5.