Om 7.00 stond ik al klaar bij het parc fermeé om om loopschoenen neer te kunnen zetten. Eddy was er ook al vroeg bij. Hij liep met zijn fiets aan de hand weg en we hoorden een knal. Dat bleek zijn achterband te zijn. Gelukkig had hij nog tijd genoeg om zijn achterband te wisselen.Later bleek dat hij nogmaals een lekke band kreeg en hij een achterwiel te leen kreeg. Het bleek alleen een veel te zwaar verzet zijn, waardoor hij op de heuvels moest forceren en last van zijn rug kreeg. Uiteindelijk zou hijbij het lopen uitstappen vanwege deze problemen aan zijn rug.

Daarna was ik op weg naar het parc fermée aan de haven waar de zwemstart was gelegen. Ondanks dat ik heel vroeg was, bleek het toiletpapier al op. Niet erg fijn, maar ik kon bij iemand nog wat papier scoren. Hetzelfde zag ik Eva doen. "Heel lief een aardig vragen om een heel klein stukje papier"....... Een goedwillende atleet kon met moeite een klein stukje afstaan...... terwijl hij nog en kwart toiletrol over had!

Na het inlopen kon ik me weer in de wetsuit hijsen en Willem met de babyolie en vasaline aan de slag om mij op de juiste plekken in te smeren. Ik werd steeds iets nerveuser, en controleerde nogmaals mijn spullen, of ik niets vergeten had klaar te leggen. Coen probeerde mij nog een hart onder de riem te steken. Hij leek minder nerveus dan ik. Het was voor hem een training, en voor mij een piekwedstrijd.

Inzwemmen was verboden. Dat was jammer. Om 8.15 konden we de kooi in en boven aan de trap wachten. Daarna mochten we het water in en moesten we een tijdje dobberen om te wachten op het verlossende startschot. Iedereen  wachtte keurig achter de startlijn. Ik lag ongeveer op de 3e rij. Het leek me een prima plek om mee te kunnen liften.

De eerste boei lag redelijk dichtbij de kant, en ontstond er en trechtervorming bij de start. Het was wel even dringen, maar mijn zwembril werd niet afgeslagen, ondanks een paar klappen links en rechts. Het bleef toch redelijk beschaafd. Tot aan de eerste boei zwom ik met de hele kliek mee. Na de tweede boei werd het veld iets uit elkaar getrokken, en was het opzoek naar een paar voeten waar ik achter kon blijven zitten. Dat lukte redelijk goed.

De eerste 1,5 km kwam ik goed door. Na de eerste 1,5 moesten we de trap op en weer af om vervolgens voor de tweede ronde er weer in te duiken. Ik hoorde iemand roepen dat de tussentijd 23.20 was. Ik dacht dat dit een prima tijd voor mij was. Dat gaf mij veel moed voor de tweede ronde. Ik had eerste ronde energiezuinig gezwommen. Vanwege het grote startveld, kon ik ook zo weer aansluiten bij een paar voeten. Ik zag dat de man voor mij wel van zijn koers afweek, maar ik merkte dat wanneer ik de kortere route wilde nemen, dit meer energie kostte dan maar gewoon te volgen. Dus bleef ik er toch maar achter. Uiteindelijk kwam ik in 48.25 uit het water. Dit was voor mij een prima tijd, zonder al teveel energieverspilling.

Eenmaal door parc fermée gesneld en ik bij mijn fiets en krat met spullen stond, trok ik mijn jasje aan en trok ik direct mijn rits kapot. Ik besloot direct mijn krat te doorzoeken, waar ik nog een jasje had liggen. Dit kostte extra tijd. Maar wanneer ik verkleumd op de fiets zou zitten, zou me dat nog meer tijd gaan kosten. 

Eenmaal op fiets, had ik toch wel last van koude beenspieren. Ik was blij dat ik mijn jasje aan had. De eerste klim was toch aanpoten. Zou ik dan toch het verkeerde verzet gekozen hebben? Want deze ronde moest ik nog 4 maal gaan nemen. Frank Heldoorn maakte bovenaan nog een opmerking dat Soest geen bergen heeft...... je kunt dit opvatten als hoe traag ik wel niet omhoog kroop....

Tussendoor bleek er toch wat flink vals plat in te zitten, hetgeen  mij niet echt was opgevallen toen we zaterdag een verkenningsrondje reden. Vervolgens kwam "berg" nummer 2 en daarna nog via kasseien omhoog. Ook kon je via de geul, maar dat vond ik ook niet zo prettig rijden. En koos ik toch voor de kasseien omhoog te gaan. Na 27 km had ik de eerste ronde volbracht. Ik had verwacht dat Coen me al voorbij was gekomen, maar ik had hem nog niet gezien. Of had ik hem gemist? Of zat hij voor mij bij het zwemmen? Ik reed door naar de 2e ronde. Ik zag Willem te laat en liet de eerste bidon schieten.

De tweede ronde verliep ook prima. Ik hoorde dat de nummer 1 t/m 5 uitliepen op mij en dus harder op de pedalen trapten. Maar voor mij was dit het tempo wat ik goed kon volhouden  en wat bij mij hoort. Ik reed mijn eigen race en probeerde goed aan te voelen hoe mijn lijf er bij stond.

In de 4e en laatste ronde, werd het toch wel zwoegen om de bergjes te nemen. Ik keek jaloers hoe sommige mannen met een triple met een lekker ontspannen ritme mij voorbij snelden. Het leek wel of ik stilstond. Maar ik ging ook tergend traag omhoog. Ik denk dat ik daar veel tijd verloor. Bovenop was ik snel hersteld en kon direct vol doortrekken.

Opeens was daar Coen. met een flinke tik op mijn achterste, was hij blij dat hij mij eindelijk zag. Hij heeft het gat met mij dus toch knap dicht kunnen fietsen. Hij was uiteindelijk 20 seconden eerder dan ik in parc fermée. Een mooie prestatie van Coen!

Al  na 1,5 ronde moest ik nodig plassen. Dit had ik uitgesteld tot parc fermée. Na mijn wissel, vertrok ik snel een dixie in. Pfff, een opluchting. Het was me niet gelukt om van de fiets te plassen.....

Zonder kramp kon ik aan het lopen beginnen. Mijn benen waren soepel. De eerste 7,5 km liep ik in 33 minuten. Er zaten toch wekl gemene klimmetjes in, die wel eens vervelend zouden kunnen gaan worden. Ik zag dat Esther de Vries al 8 minuten voorsprong had opgebouwd met fietsen, en zou het een lastige klus worden om dit nog met lopen recht te zetten. Ik liep mijn eigen tempo en genoot van het mooie loopparcours, Gonny en Marc stelden me iedere ronde weer gerust dat het lopen er nog goed uit zag. Hoewel dat in de 3 en4e ronde niet meer zo aanvoelde......

Ruud de Haan, de trouwe speaker van de triathlonbond, maakte er samen met zijn Belgische collega, een mooie"show" van. Zij genoten er ook van. Met name toen Heleen, Sonja, Eva, en Tereza stuivertje aanhet wisselen waren, waarbij Heleen aan het langste eind trok, en dus de terechte Nederlandse kampioene  is geworden! 

In de 3e en 4e ronde trad er toch verval op, en deden mijn voeten zeer. In laatste ronde zag ik Coen, waarbij ik het niet kon laten om nu even heel hard op zijn achterste te slaan. Hij wist dus meteen wie hem zou passeren...... Korte tijd konden we nog even samen lopen, maar hij moest voorzichtig aan doen, anders zou Coen kramp krijgen.

Na 2.18 had ik de 30 km afgelegd. Met een totaal tijd van 6h31 was dan ik ook meer dan tevreden. Hiermee werd ik 5e op het NK overall, en 2e bij de Dames 40.