Er waren 2 parc fermeé's. Daar krijg ik altijd de zenuwen van, omdat ik altijd bang ben om iets vergeet achter te laten. Deze keer kregen we 3 tasjes ( een groene, blauwe en rode). In de blauwe tas moesten de loopspullen achtergelaten worden, en die zou je dan in parc fermeé nr 2 aantreffen.

Mijn fiets was in orde gemaakt door mijn trouwe mechaniker Willem, en moest mijn Stevens alvast een nachtje op parc fermeé doorbrengen. Overal zag je nerveuse triathleten rondstruinen, spullen testen etc. Het water was superblauw en zag er erg aantrekkelijk uit. Zelfs zonder wetsuit bleek het water aangenaam). Deze boeien waren tenminste goed zichtbaar ( 2 bij 2 meter!) en zou het navigeren zelfs voor mij geen probleem hoeven zijn.

Ik had nog niet zo veel vertrouwen in deze wedstrijd omdat ik donderdag mijn looptraining heb afgebroken en zelfs het naar huis dribbelen al teveel leek. Het zou een lekkere testwedstrijd moeten worden voor mijn piek wedstrijd over 2 weken in Stein  op de 3/4 afstand.

Daarnaast maakte ik me wat zorgen over de warmte. Meestal krijg ik op deze lange afstand kramp wanneer het zo warm is. Iedere keer probeer ik wat anders om te komen tot een goede oplossing. Tot nog toe had ik die nog niet gevonden.

Om 5.00 uur opgestaan om de brinta weg te werken. Willem werd natuurlijk al vroeg het bed uit getrommeld om niet in de file te hoeven staan op weg naar de start. Ik zag de bui al hangen met zoveel triathleten die om 9.00 moesten starten. Ik zat in de eerste startserie van 500.

De zwemstart was vanuit het water. Na het startschot voelde je de zuigkracht van de groep zwemmers. Dat waren "gratis en voor niets"  meters. Het was super zwemmen, want ik kon steeds in de groep blijven. Dit ben ik niet gewend. Normaal zat ik in een kleine dames start en is het goed zoeken naar een paar benen waar ik achter kan liggen. Maar dat valt vaak niet mee, als het water zo donker is en je niets kunt zien. Maar hier was het water zo helder, dat je een paar benen ook niet zomaar kwijt bent. En zwemmers genoeg..... Ik had ook een veel te goede zwemtijd voor wat ik normaal zwem. In 29.58 kwam ik uit het water, zonder echt moe te zijn. Tijdens het zwemmen had ik vooral op de andere zwemmers en mijn techniek gelet.

Eenmaal uit het water, moest ik mijn tas pakken en werd ik naar de bankjes verderop geleid, waar ik mijn wetsuit uit kon doen en een vrijwilliger mijn wetsuit weer in een tasje deed. Onderwijl ik naar mijn fiets rende, kwam ik er achter dat ik mijn badmuts en zwembril nog op had. Die hadden dus in mijn tasje moeten blijven. Wanneer ik deze bij de fiets achter zou laten, zou ik mijn zwembril nooit meer terug zien. Ik had wel geteld 30 centimeter ruimte voor mijn fiets. Dus stopte ik de bril in mijn broek. Ik hoopte dat ik die onderweg bij Willem kon droppen.

Ik stampte flink hard op de pedalen weg. Ik voelde dat ik goede benen had. En voor vandaag mocht het fietsen hard en vol gas, maar het lopen op reserve in de zogenaamde "comfortzone". De klimmen nam ik afwisselend op een licht verzet met en zwaar verzet om wat tempo te kunnen houden. Toen ik aan het klimmen was, kwam ik kort achter een man te zitten. Direct daarop werden we allebei stilgezet en ons nummer genoteerd, omdat het onder "windschattenfahren" valt.  Tja, officieel gezien, heeft deze man gelijk. Maar op een klim ga ik toch niet in mijn remmen knijpen om er vervolgens 10 m achter te blijven. Dat is een beetje moeilijk. En om er nu direct voor bij te kunnen knallen, zat er ook niet in. Dat was wel lastig op zo'n vol parcours.

Nadat het beste jurylid ons even had bezig gehouden, konden we weer verder rijden. De kilometers vlogen voorbij. Mijn maximale snelheid was 69 km per uur. Maar ja, er moesten toch zo'n 1100 hoogtemeters overwonnen worden, dus was het soms ook als een slak omhoog. Maar ik had sterke benen, dus smeet ik met mijn krachten. Het leek helemaal goed te gaan en benen konden alles verdragen. Toen kwam de penaltybox in het zicht. Daar hoorde je zelf in te gaan als je een tijdstraf had gekregen. ik wist niet of ik nu een tijdstraf had. Ik zag de man die voor mij reed de penaltybox in rijden. Met hem had ik de berisping gekregen samen met Linda Schücker ( mijn vroegere teammaat van TV Lemgo)die achter mij zat op de heuvel. Dus ging ik ook maar de box in , en deed navraag over hoe het nu zat. Bleek dat we geen tijdstraf hadden, want dan moest er een zwarte kaart getoond worden. Dus kostbare minuten waren weer verloren gegaan. 

Dus, weer flink het gas erop om de laatste 40 kilometer nog even af te raffelen. De dorpen Schindelberg, Gochsheim, Odenheim, Zaisenhausen hadden muziek en veel toeschouwers. Het was echt super om hier door heen te scheuren of soms te kruipen. Ze hadden er echt werk van gemaakt. Het leek wel de Giro.....alleen het roze ontbrak nog.

Ik was in afwachting of ik al kramp ging voelen op de fiets. Maar het wonder was geschied, en er waren geen signalen of plotselinge duveltjes uit doosjes die er op wezen dat ik strijd weer eens moest inbinden.

Met deze wetenschap kwam ik helemaal happy parc fermée in. Mijn fiets werd uit mijn handen gerukt door 1 van 1500 vrijwilligers! Vervolgens werd ik naar mijn blauwe tasje geloodst om vervolgens meegenomen te worden naar bankjes. Een andere vrijwilliger rukte mijn tasje open en haalde mijn schoenen, geld, schoenlepel, drank, en pet uit de tas. Vol blijdschap kon ik nu ook zonder kramp mijn schoenen op normale wijze aan trekken, zonder dat mijn buikspieren of welke andere spier dan ook in verkrampte toestand schoot. Wauw... het kan dus echt krampvrij. En dat bij deze warmte. 

De laatste 21 km mochten in comfortzone afgelegd worden. Dat was een genot. Heerlijk genieten van alles en iedereen om je heen. De eerste ronde van 7 km liep ik in 4.24 per km. Onderwijl moest ik toch echt nog stoppen om mijn schoenen losser te maken. Dat ging niet zo makkelijk. Ik had elastieken in mijn schoenen. Ik had per ongeluk mijn dikkere zooltjes in mijn schoenen waardoor ik na 2 km al geen gevoel meer in mijn voeten had.  Nadat dit euvel eenmaal was verholpen, liep ik fris en fruitig verder. Onderweg veel sponsen aanpakken, zo nu en dan wat te drinken. En de halve marathon was zomaar voorbij na 1h33.47 lopen. In 4h48 kwam ik zo trots al een pauw over de finish. Met deze tijd een 13e plek overall en 1e in de Dames 40.

De Australische Rebekah Keat won met ruim 20 minuten voorsprong. Sonja Jaarsveld bemachtigde een mooie 7e plek en stond mooi te blinken op het podium tussen de andere cracks.

Norman Stadler won met grote overmacht bij de mannen. Met ruim 41 km per uur op de fiets op dit parcours met 1100 hoogtemeters was hij de rest van de mannen verreweg de baas. Grote klasse! Het was een geweldig evenement van grote klasse. Het Kraichtal kan trots zijn om zo'n evenement neer te kunnen zetten!!!