Drie uur hardlopen was nieuw voor mij op het schema. Oeff, wat ver. Maar een  mooie uitdagende omgeving maakt dat de 3 uur toch wel om vliegen en voor genoeg afleiding zorgen. Dus had de ipod een rustdag.

Vrijdag stond onze vriendencup op het jaarlijks programma. Jan van Wees was dit keer aan de beurt om een mooi route uit te zetten met uitdagende klimmetjes. De avond voor D-day deed hij erg geheimzinnig. Hij wilde alleen de col de Sati prijsgeven, met gemiddeld `13,5 % gemiddeld! Hij staat in de top 5 van de kuitenbijters. De "col" is slechts 1,5 km lang, maar vraagt wel even flinke kracht op de pedalen.

Er waren deze keer 7 cols waarop punten te verdienen waren. We vertrokken met man/vrouw. Er werd steeds vanuit stilstaande positie gestart. Tom was gebrand om te winnen, want hij traint sinds 2 jaar bij Adri van Diemen waar hij speciale klimclinics volgt. Willem en ik hadden de prestaties van Tom al mee kunnen maken in Limburg waar hij liet zien in goede vorm te zijn. Sjoerd was normaal gesproken ook erg gebrand op de titel. Maar deze editie liet hij het er snel bij zitten. Willem moest nog even warm lopen, en wil vooral sprinten op de korte klimmetjes omdat daar zijn kracht ligt.

Echter, de eerste klim kwam er uit onverwachtse hoek een winnaar. Martijn, die sloeproeier bleek te zijn, bleek met de alle zwaarste fiets van deze aardbol wel even met snelle kracht iedereen het nakijken te geven.Tom, die 2e werd, moest wel even knipperen met zijn ogen. Hij moest nu wel even alert zijn. Anderszijds was het wachten op een uitputtingsslag. Want Tom die gewend is 400km per week weg te werken, heeft een uithoudingsvermogen als een paard.

Ikzelf moest even op gang komen. Vanuit de koude werd meteen de col op gestoven. Da's niks voor mij. Ik werd 6e in de eerste run. Maar de in de daaropvolgende cols, kon ik met Tom de strijd aan gaan. Met een neuslengte voorsprong won Tom de 2e col. En Martijn werd toch weer 3e. Willem was nog in geen velden enwegen te bekennen. En van Jan valt altijd 1 aanval te verwachten, en dan heeft hij zijn kruit alweer verspeeld. Onze rondemiss Eva stond samen met Willeke alle wielrenners op te wachten. Zij waren de finishlijn!

Op de col de Sati sprong jan dan ook plots vooruit. Maar werd hij toch door Tom, Willem en mij ingehaald. De overigen waren blij het leven nog te hebben toen ze boven kwamen.De zogenaamde gevreesde col, bleek mee te vallen. Ik had gedacht dat het taferelen Koppenberg zou zijn, en dus staande op mijn pedalen naar boven moest schuivelen om te voorkomen dat ik zou omvallen. Maar dat bleek voor ons drieën niet het geval. De overigen dachten daar duidelijk anders over.

Willem kwam echt op stoom en ik moest hem nu wel in de gaten houden. Maar ja, ik kon niet echt diep gaan, want dat mocht ik niet en zou mijn overige trainingen in de war kunnen schoppen. Willem verloor met een neuslengte voorsprong van onze Tom. Uiteindelijk  won Tom met overmacht De Cup! Van harte Tom, het is je gegund. En Willem versloeg mij met 1 puint verschil, waardoor hij 2e werd. Dat is heel fijn, want nu heb ik wel een jaar rust........ dat zullen jullie wel snappen.

En na afloop kregen we een koude douche als kado!!!!!!!!! Niets was erger dan dat. Dat was zeer vervelend na zo'n ijzige dag met zo nu en dan regen. Maar goed, de champagne was er niet minder om.