Met Harry Sikkema en Bart in't Veld reden we in onze oufit enopgepompte banden, vanuit de Kasteelse Bossen, naar het centrum van Horst. Ik wile de graag nog even weten hoe parc fermée nu werkelijk er uit zag, maar dat bleek een lastige klus om achter te komen. Op de kaartjes was geen tekening van parc fermeé en de vrijwilligers konden mij ook niet verder helpen. Harry en Bart wisten het ook niet meer precies. Zij waren hier vorig jaar ook gestart , maar het parcours ging door Horst over drempels, scherpe bochten en over het marktplein. Geen snel parcours dus. Op de wegen buiten Horst durfde ik de bochten ook niet hard in te knallen, omdat er toch veel losse steentjes lagen. Aangezien ik geen zin had in in openliggendevellen op mijn armen en benen, nam ik de bochten voorzichtig n behoudend.

Gerrit was ook inmiddels gearriveerd, en had gisteren nog even de benen flink getest. Coen was erg onder in de indruk geweest van de versnellingen van Gerrit zodat hij harry nog even belde om te vertellen hoe het met de vorm van Gerrit Heusinkveld was gesteld. Harry moest op zijn tellen passen!

Na het inlopen werden de pro dames vernoemd en mochten de plek op de eerste startlinie innemen. Ik zag Maud Golssteijn, Heleen bij de Vaate en Anqelique van de Linde naast mij staan. Ik miste Ruth van der Meijden. Net voor het startschot zei Heleen dat Ruth niet zou starten.  Bij de start stonden onze andere coaches en supporters Willem, Martine, Jan en Jantiene al in de startblokken om ons te filmen, coachen etc. 

Om de eerste 15 km af te leggen moesten we 6 ronden lopen. De eerste 5 dames, waaronder de latere Zweedse winnares Lindholm, Maud Golsteijn en Heleen bij de Vaate. Heleen liet de dames ook snel los en ik wist dat ik niet mee moest gaan en mijn eigen tempo moest lopen. Angelique zat in de eerste ronde dicht achter mij. Maar iedere ronde werd het gat met Angelique groter, in het voordeel van mij. Echter, Heleen en de andere 4 dames zag ik ook niet meer. Na 4 ronden kwam ik er achter dat ik nog steeds niet de afslag naar parc fermeé had gezien. Ik riep onderweg naar Jan en Jantiene of ze mij even konden helpen met deze uitgang te vinden. In de 6e ronde kwam Jantiene mij zeggen dat de afslag bij de waterpost was. Ik was natuurlijk zo druk bezig geweest met het bekertjes dat ik de afslag niet gezien had ( En wel 5 maal niet gezien!).Ik was opgelucht met deze hulp.

Uiteindelijk liep ik de 15km in 1.01. Het parcours bleek iets minder snel dan vorig jaar omdat ze een extra lus hadden gemaakt. Ik was niet ontevreden. Ik trok mijn blauwe ros uit de stalling om even de 60 km af te raffelen. De eerste 20 km gingen makkelijk, en ook hard. Ik liep 30 seconden in op Heleen. Dat verbaasde me, want het ging makkelijk en vlg mij echt niet zo hard. Ik kan nl niet op mijn snelheidsmeter kijken als ik in mijn ligstuur lig..... De eerste ronde sloeg ik ook nog een verkeerde weg in omdat een man met vlag druk bezig was met een auto van het parcours te houden. Joerie van der Steelant kwam voorbij met de latere Europees kampioen. het tempo was kalm. Ik dacht dat ze een spelletje aan het spelen waren omdat ze maar langzaam uit het zicht verdwenen. Ik dacht dat ze aan het afwachten waren totdat de rest zou arriveren en dan Joeri gewoon op het lopen een spurt zou trekken, wetende dat hij met het lopen de wedstrijd naar zich toe zou trekken. Dus ook hier spelen ze een tactisch spel? Later zou blijken dat de waarheid anders lag.

Als een duveltje uit een doosje kwam opeens de kramp in mijn recht quadriceps opzetten. Nou, ja zeg. Dat kon toch niet aan het zouten danwel vocht te kort liggen, want ik was nog maar 1h30 onderweg en had iedere ronde een bekertje leeg gedronken. Tja, ik moest het er toch mee doen. Soms moest ik mijn benen rekken op de fiets, een andere keer hielp dat weer niets. Ik werd erg creatief in het uitproberen van krampbestrijding. Soms bleek dat het alle zwaarste verzet goed hielp om de kramp er uit te halen, en soms moest ik mijn hamstrings vastpakken met 1 hand en deze dan bij het fietsen ondersteunen. Pfff, wat een martelgang was dat. Ik vreesde onderweg dat ik mijn 60 km niet af kon maken en dus mijn bronzen plak wel kon vergeten.

Maar goed, park fermée kwam in zicht en moest ik nog fatsoenlijk van de fiets komen. Dat lukte niet erg. Bij het aantrekken van schoenen kreeg ik kramp in mijn buikspieren ( inmiddels ook bekend verschijnsel) en duurde de wissel deze keer wel erg lang. Maar ja, zo kon ik wel aan mijn laatste ronde van 7,5 km beginnen.

Het tempo was een stuk lager, maar met lopen leek ik geen krampen te ontwikkelen. Het was nu een kwestie van uitlopen en kon ik de restende kilometers op mijn dooie akkertje uitlopen. Ik zag een verbeten Bart op het parcours, die mij niet meer zag staan ofwel lopen! Hij had het zwaar. Ik zag Gerrit aan de andere zijde en verwachtte hem binnen enkele minuten mij te passeren. Echter, de volgende ronde kwam ik hem op dezelfde plek weer tegen. "Wat raar, waarom komt ie mij niet inhalen? Speelt ie een spelletje om achter mij te blijven? Wil hij mij een hart onder riem steken?"Dat waren allemaal gedachten die bij me boven kwamen drijven. Later bleek dat Gerrit echt niet harder kon en dus achter mij bleef steken! Merkwaardig kan zo'n wedstrijd dan lopen, niet waar.

Na 3.21 kwam ik als 3e Nederlander binnen op het EK, en was ik 6e overall op het EK. Ik was hier super blij mee. Maud bleef Heleen op een haar na voor en werd zij Nederlands Kampioene met een voorsprong van 10 seconden. Heleen was knap teruggekomen en Maud had knap teruggestreden. Chapeau voor de vechtlust van beide dames! Bij de dames overall won de Zweedse Camilla Lindholm de Europese Titel Duatlon lange afstand.

Dus met een mooie bronzen plak op het NK overall, goud in age group dames 40, 6e overall EK en goud het EK age group dames 40. Dat was dus flink grossieren in medailles.

Zie foto's: fotoalbum duathlon