Coen was op de fiets naar Leusden gekomen omdat Frank Heldoorn hem altijd over de streep trekt met "gratis" fietskilometers. Coen kon de startlocatie niet vinden, en dus vertrokken we pas toen iedereen al een half uur weg was en de sluitingstijd al ruim overschreden was. Er was natuurlijk maar een handje vol echte fietsgekken naar Leusden afgereisd en dus zou het een andere rit worden dan ik in gedachten had. Ik had bedacht van groepje naar naar groepje te springen en zo lekker "gratis"kilometers te pikken. Ik heb een andere opvatting over de "gratis' kilometers dan Frank en Coen.

Coen had al een flinke warming-up gehad. Willem en ik waren zojuist uit bed gerold, de brinta naar binnen geschoven en met de auto naar Leusden gesjeesd om op tijd Coen op te kunnen vangen...... Zodra we vertrokken trok Coen meteen het gaspedaal open. Willem en ik mochten blij zijn dat we ons in het wiel vast konden bijten. Het voelde nu niet bepaald dat je denkt : Dit is fijn en dit tempo ga ik 150 km volhouden. Coen moest zijn tempo van de hele triathlon rijden en reed 37 km per uur tegen de wind in! Hij zat nog maar in zone 1; tenminste dat vertelde hij ons. Willem zei niets meer, en beet zich vast. Hij verbaasde me weer hoe hij dit flikte met de 500 km die hij dit jaar heeft gereden.

Ik zei tegen Coen dat hij maar zijn eigen tempo moest rijden, want wij waren echt te langzaam voor hem vandaag. Mijn benen waren niet echt super en geen warming up draagde nu ook niet bij aan een goede start. Toen ik mijn eigen tempo kon rijden , ging het lekker. De regen was om 12.00 besteld en dus kregen we die ook om 12.00. Met grote bakken stortte de regen zich over ons uit.Willem was inmiddels afgeslagen om zijn ronde van 90 km te volbrengen.

Ik voelde me een eenzaam dolende fietser, en vroeg me af wat ik hier aan het doen was. Ik kwam onderweg  noch  een fietsgroepje noch andere dolende fietser tegen. ik kwam door Oosterbeek. Ik bedacht me naar Arnhem te rijden om daar bij Jan, of Monique te gaan schuilen en me op te laten halen door Willem. "Wat een zwakke gedachte", maar deze gedachte plopte toch op tijdens de stortregens waarbij ik weinig hoop had op betere tijden. Even later, kreeg ik de dachte om linea recta naar Soest te rijden en niet meer via Leusden, want ik stempelde mijn kaartje toch niet af. 

Maar het werd weer droog, en hiermee verdwenen ook mijn eerdere gedachte om "snel" naar huis te rijden. Want ja, wat heet snel, als je nog zeker 70 km terug moet om thuis te komen. Het leven zag er opeens weer anders uit en genoot weer van de klimmetjes en langs de wateren bij Rhenen.

Mijn tempo schoot weer omghoog, mijn benen gingen steeds beter rijden en opeens waren die 150 km voorbij en stond ik in Leusden. Ik hoefde nu nog maar 11 km naar Soest te rijden. Want ja, Willem had inmiddels de auto mee naar huis genomen. Kreeg ik toch nog "gratis"kilometers die ik  onderweg niet gekregen had omdat ik niemand ben tegengekomen.

Zowel Willem en ik voelden ons voldaan en trots, want onder deze bare omstandigheden hebben we toch maar even een flinke traininig afgewerkt. Dit kan ik mooi weer in mijn wedstrijden gebruiken: "Dan denk ik altijd aan  de trainingen die heel erg en zwaar waren. Die heb ik toen ook overleefd en waren natuurlijk altijd veel erger "............