Er stond vandaag een lekker lange rit op het programma. Ondanks het wolkendek dat boven de bergen hing besloten we toch naar de kust te gaan en Sa Calobra  in te duiken.

De mannen sloopten elkaar op de eerste berg en er zouden nog vele volgen. Willem en ik hobbelden in ons eigen tempo er achter aan. Terwijl zij stonden te rusten probeerde ik alvast een gaatje te slaan door meteen door te rijden.

Toen we Sa Calobra inreden scheen de zon nog volop. Maar opeens doken we met ons hoofd de mist in, en werd het heel erg koud. Bart was voor Willem en mij een makkelijke prooi in de afdaling. Hier konden we hem tenminste te pakken  nemen. Voor de rest is hij veruit de beste klimmer van het team en laat hij met zijn supersprints zijn achterste aan de rest zien.

Eenmaal beneden aangekomen, hadden we toch nog wel en mooi uitzicht op de baai met het azulblauwe water. Na wat groepsfoto's begon de klim omhoog. Rustig kropen we omhoog. Remco kwam in zone 1 licht peddelend voorbij, terwijl ik toch al hoog in Z1 zat. Leve de triple... want dan kon ik toch nog lekker soepel blijven rijden.

Daarna ging de tocht verder naar Soller. In Soller moest er pasta gegegeten worden om even bij te tanken. De mannen zijn ook niet veel meer gewend. Ze waren en koolhydraatuitputting nabij.....IK was inmiddels bevat door de koude en dacht het niet meer warm te krijgen. Ik kreeg een windjackje van Gerrit te leen die ik in de beklimming mocht gebruiken. Maar ja, het is juist de afdaling dat je het koud krijgt. Dus zat er maar 1 ding op....... nooit meer stoppen deze rit. Alleen maar doorrijden zodat ik er lekker warmpjes bij kon zitten in de afdaling. Ik ben dus ook niet meer gestopt vandaag.

De tocht ging verder naar Deia en Valdemossa. Jan en Gerrit leken het zwaarder te krijgen. Dus dit was het moment om even een tandje erbij te doen? Terwijl de mannen nog stonden te wachten, greep ik alvast mijn voorsprong. Flink puffend kwam Bert in zone 1???? naast mijn zijde. Mooi, dan kon ik best het tempo wat opschroeven. De hele dag had ik mijzelf gespaard, en nu mocht het wel even. Bart pikte ook aan, maar die raakten we alweer snel kwijt in de afdaling. Het jasje was 4 maten groot en hing als en parachuut om mij heen en dus mij flink afremde in de afdaling. Gerrit kwam mij  zelfs  nu in de afdaling voorbij ( en dat is bijzonder). Hij was teveel gefocused om mij te passeren zodat hij helemaal vergat mij af te stoppen en zijn jasje terug te eisen.

Er werd nog flink gesprint voor de bordjes, maar de uiteindelijke winnaar van de dag was Willem, want die was het eerste "thuis", omdat de rest de afslag had gemist en niet wist dat dit de weg naar onze finca was. Tja, en opletten is ook een van kernvaardigheden binnen de triathlon.....