Gisterochtend kwamen we in  alle vroegte aan in La Palma de Mallorca. Gelukkig kwam de zon toch door en konden we op de fiets vertrekken richting Carimari, 7 kn vanaf Inca. Jan, Bart en Jantiene zouden met onze gehuurde bus afreizen naar onze finca. We hoopten maar dat het goed zou komen, want het adres van onze finca was in 3 dagen tijd  3 maal gewisseld.

Onze dag begon in iedergeval goed. Nadat we La Palma doorkruist hadden, konden we de eerste klim naar Hono nemen onder het genot van een lekker zonnetje. Jan, Bart en Jantiene konden de supermarkt veroveren. Alle kwark werd uit de schappen gerukt, melk, yoghurt, en alle banenen waren na ons zo goed als uitverkocht.

De finca ligt er geweldig bij. Gelegen nabij Carimari, 7 km van Inca, en aan de voet van de bergketen ligt dit landhuis. In Inca zelf ligt een mooi zwembad met 8 banen, dus genoeg voor ons allen.

Zondag zou er rustig gereden worden. Maar zet een groep  mannen bij elkaar en het hanengedrag is binnen een mum van tijd aanwezig. Bart of Gerrit zetten aan, en de rest er achter aan. Harry, Bert en Jan konden zich niet laten kennen. Echter, bovenaan moesten ze dan toch weer wachten op ons achterblijvers. De kritiek is dan toch niet van lucht. Volgens de mannen moeten we gewoon aanpikken en in het wiel blijven."Vrouwen zouden toch net zo snel de berg op kunnen als de mannen, want ze hebben minder gewicht".... filosofie van de koude grond.  Maar op dag 3 hoorde ik Gerrit toch al wat klagen over zijn rug en zijn bovenbenen die flinke vormen begonnen aan te nemen. Ik meende ook al te zien dat Gerrit lichtelijk schef begon te lopen/staan.

Vandaag splitsten de groepjes zich op. Ik had in de vroege ochtend zon mijn 1000 metertjes gelopen; de rest ging zwemmen. Ik had nog lekkere soepele benen, want die had ik nog gespaard. Morgen kan ik een flink tocht door de bergen van Mallorca gaan maken en kan er wat meer power tegen aan.

Na het middageten trokken Gerrit, Bart, Willem en ik er op uit om een rustige duurrit door het vlakke landschap te maken. Gerrit wilde vooral veel kilometers maken. Deze keer hielden de mannen zich gedeisd. We wilden vooral de fietsroutes pakken, maar de wegen waren miserabel slecht. Op een of andere merkwaardige wijze kwamen we steeds weer in Inca uit.

Na 1,5 uur scheidden onze wegen. Willem en ik zagen echter een grote zwarte wolk onze kant op komen. We konden er niet meer op heen. In geen jaren hebben we zo'n plensbui over ons heen gekregen. De auto's konden bijna niet meer rijden, en ik zag ook niet veel meer door mijn bril. De bui hield natuurlijk weer een keer op. Maar ja, er zat maar een ding op: flink doorrijden om geen kou te vatten. Als verzopen katjes kwamen we weer terug bij de finca. Jammer genoeg was al het warme water opgebruikt, en moesten we het ook nog met een koude douche doen.

Morgen zal het weer beter zijn dan vandaag.....???

.