Jantiene was ook al vroeg aanwezig om de mannen aan te moedigen. Na het eerste rondje inrijden waren Jantiene en ik nog optimistisch. Maar we vergaten dat we pas als laatste startserie aan de bak mochten en het parcours flink afgeragd zou zijn. Niets bleek minder waar...

Het was duidelijk dat Gerrit op de ATb zich minder in zijn element voelt dan met zijn loopschoenen.Dit gaf Harry weer de mogelijkheid om het gat te dichten om later Gerrit te passeren. Harry moest nog wel even op zijn tanden bijten om Gerrit voor te blijven. Gerrit behaalde zilver in de heren 40 categorie. En dat als debuut in de H40 categorie!

De zenuwen bleven uit , want het was nergens voor nodig. Ik wilde vooral geen blessures oplopen en het is toch off season. Hetgeen inhoudt dat het echte diepgaan bewaard moet worden voor mijn piek wedstrijd in juni. Lutele seconden van de start trok ik mijn veter sluiter kapot. Dat was niet prettig, want nu gingen mijn schoenen vanzelf losser zitten tijdens het lopen. En op zo'n glibber parcours wil je stevigheid om je enkels hebben.  Maar goed, er zat niets anders op om goed op te letten en geen risico's te nemen, Ik startte rustig met lopen.Jantiene en Esther zag ik al snel voor mij lopen. De echte toppers zoals Ruth van de Meiden en Danne Boterenbrood en Rikke Kelja waren al weg. Na 1 ronde lopen wist ik hoe het parcours er bij lag. Iedere ronde werd het het zwaarder. 

Op een gegeven moment besloot ik maar iets meer gas te geven, want het ging wel erg langzaam. En ook als je rustig reed voeld ik mijn achterband weg glippen. Iets meer gas, iets meer tempo en dus ook meer valpartijen. Eenmaal dook ik als een struisvogel keihard op mijn hoofd en neus. Ik was blij dat ik mijn helm had. Maar mijn nek kreeg ook een flinke opduvel. Maar goed,opstaan en weer doorgaan was het motto.

In de laatste ronde fietsen was het echt ploegen om door de drap van het weiland heen te te komen. Door de bossen bleef het draaien en keren, hier en daar een boomwortel of platen sneeuw.Ik kreeg er wel steeds meer lol in.

De laatste 3 km moesten gelopen worden door een weiland. Het was een en al glibber en sneeuw. Afzetten was lastig. Maar het waren maar 3 km, en dus 2 kleine rondjes. Ik zag May Kerstens nog vor mij weglopen. Ik weet dat zij sneller loopt, maar zij zit in de D40 categorie. Ik hoefde me niet echt druk te maken, of hard te af te zien om de NK titel dames 40 binnen te halen.

Alleen een minder leuke bijkomstigheid dat mijn neus blauw werd, en het er naar uitziet dat ik een gebroken neus heb. Nou ja, met een gebroken neus kan je wel zwemmen, fietsen en lopen....

Zie foto album: prachtig foto's gemaakt door Jeroen Koppenberg!