Vanochtend om 3.30 zat ik al aan de brinta omdat de start om 6.45 was. Het was om 5.30 al flink druk in parc fermee omdat iedereen nog een bodymarker moest krijgen. Je kreeg je nummer op beide armen gestempeld. Het was nog donker toen ik bij de zwemstart stond. Normaal gesproken doe ik een warming up met hardlopen, maar dat kon ik nu beter achterwege laten. De warming up van het zwemmen vond nu in het donker plaats. Een aparte ervaring.

De dames serie startte als eerste. Het eerste stuk kon ik nog goed mee komen in de groep. Echter,ik raakte toch de aansluiting kwijt en was het orienteren lastig, omdat ik het parcours niet had kunnen verkennen. Er lagen wel boeien maar dan moest ik mijn hoofd ver uit het water halen en dan zinken de benen weer en kost dat weer tijd. Opeens kwamen er flinke golven omdat de helikopter boven het water vloog. De mannen waren al in aantocht. Dit vreesde ik al. Maar het was een lange sliert van mannen die mij voorbij kwam.

Nadat we uit het water kwamen werd de wetsuit van je afgetrokken door zgn peelers. Je zou ze ook strippers kunnen noemen, maar dit woord was niet geoorloofd. Tijdens de lange run naar mijn plastic tas om vervolgens naar tent te rennen op mijn blote voeten, voelde ik mijn enkel. Ik liep lichtjes mank. Ik vroeg me niet teveel af of ik wel aan het hardlopen kon gaan beginnen, want anders zou mijn motivatie op de fiets wel eens kunnen gaan dalen.  De zon scheen flink, hetgeen we niet gewend waren van de afgelopen week. Dus eenmaal op de fiets, zette ik er flink de vaart in. We begonnen meteen aan een brug waarbij ik toch wel tandjes terug moest schakelen.

Ik hoopte toch wat dames op te kunnen pikken. Het fietsparcours bestond uit 1 ronde van 90 km, wat regelmatig over stukken snelweg ging. Ik voelde onderweg al flinke schuurplekken aan de binnenkant van mijn been. Dat voelde niet echt fijn. Waarschijnlijk werd deze irritatie door het zoute water veroorzaakt. Ik zag kilometerteller veel op 38 /39 km per uur staan. Ik reed wel redelijk zwaar, maar dat voelde nu beter aan dan een lichter verzet. Pas na 40 km zag ik de eerste dame en vervolgens kwam ik nog enkele dames tegen.Voor de rest had ik het vooral met mezelf te doen. Eenmaal vloog ikdoor een kuil waardoor ik bijna de macht over het stuur kwijt raakte. Door die knal vloog acuut mijn bovenbeen in de kramp. Ik ben even gaan staan en later verdween het krampgevoel gelukkig weer. De 90 km vlogen voorbij en kwam uiteindelijk met 37,1 gemiddeld per uur.  Pas na 90 km zag ik Willem en Joke luid jubelend aan de kant van de weg staan.

Eenmaal in parc fermee moest ik weer rennend op mijn blote voeten de tas op halen en naar de tent om mijn loopschoenen aan te trekken. Ik nam er maar even goed de tijd voor om mijn sokken aan te doen. Eenmaal op mijn loopschoenen voelde ik geen zere enkel. Dus dan maar doorlopen tot hoever het gaat. Echter, eenmaal op het loopparcours kreeg ik krampneiging in mijn bovenbenen. Dan toch te hard gefietst? Ik dacht dat ik dan maar relaxed moest doorlopen totdat het weer over zou gaan. Maar de steile burg kwam er al snel aan, dus dat zou wel een flinke belasting in de afdaling gaan geven. Ik had genoeg gedronken, extra zout genomen, en genoeg gels gegeten. Dus daar kon het nu toch echt niet aan liggen. De zon scheen nog steeds fel en ik had spijt dat ik geen zonnebril of petje had. Maar goed, er zijn ergere dingen dan dit.

De kramp verdween wel, maar mijn hartslag ging niet meer omhoog. Het voelde niet fijn. Dus moest ik onderweg maar weer hopen dat het vanzelf weer beter zou gaan. Iedere mile nam ik een half bekertje drank en een koude spons in mijn nek. Ze hadden ijsblokjes bij de sponsen gedaan zodat het echt lekker verfrissend aan voelde. Na 10 km begon ik aan de 2e ronde.Inmiddels had ik Bert ook op het loopparcours gezien, die er nog fris en fruitig uit zag. Ik had het zwaar en vond het wel afzien.Dus het lag niet aan mijn enkel. De enkel deed het goed. Opeens in de 2e ronde ging het beter. Mijn hartslag kon weer omhoog en het tempo ook. De brug moest weer 2 maal worden genomen, maar dat ging nu beter.Het was lekker om de laatste run te kunnen versnellen hoewel ik verzuurde benen had, lukte dat toch.Uiteindelijk kwam in na 1.37 over de finish, hetgeen geen superlooptijd is. Meer zat er niet voor vandaag, en was ik in iedergeval blij dat ik heb kunnen finishen. Uiteindelijk 23e plek bij de pro met een tijd van 4.40. Julie Dibens werd wereldkampioene bij de vrouwen. Bij de mannen won Michael Raelert.

Bert was helemaal happy met zijn 6 plek bij de mannen 40 en een supertijd van 4.09.Hij heeft een big smile op zijn gezicht, die er deze week niet meer vanaf gaat, denk ik.

Al met een mooie ervaring waar we op terug kunnen kijken en waar ik wel weer van geleerd heb. Er is nog genoeg werk te doen. Maar eerst vakantie en lekker uitrusten.

Foto's : zie fotoalbum