We hadden alle dagen prachtig weer en waren dus echte mazzelaars om de Schotse Highlands en isle of Skye zo mooi te kunnen zien en beleven. De Schotten hadden net 50 dagen regen achter de rug! Dus dan is het wel bizar om 12 dagen een strak blauwe hemel te hebben. We hebben veel gewandeld en erg genoten van de bergen, glens en lochs. Zelfs de Ben Nevis was zonder wolk te betreden. Maar goed, mijn zwemavontuur was weer een verhaal apart...

De eerste dag dook ik het meer Loch Long niets vermoedend in. Ik had wel gezien dat er mossels in dit meer groeiden en het water ook wel heel koud aanvoelde toen ik het water in gleed. Het leek wel alsof ik en hartaanval kreeg bij de eerste duik. Ik had mijn wetsuit op het laatste moment thuis gelaten omdat mijn rugzak propvol zat. Ik ging immers weg om  lekker te relaxen..... maar toen ik al dit water zag leek het me wel een uitdaging om dit water te beproeven. Ik kon dit land toch niet verlaten en niet in een meer danwel loch gelegen hebben. De omstandigheden leken ook goed, want de zon scheen volop.

Ik had me voor genomen het water te verlaten wanneer ik dooie handen en voeten zou krijgen. Want dit zijn de symptomen die mij ook in het voorjaar niet onbekend zijn. Dat leek me een goed criterium om te handhaven. Dus na mijn eerste duik zwom ik stug door. Nadat mijn ademhaling weer de normale frequentie had aangenomen zwom ik Loch long uit..... Willem zou later op de kant verschijnen om een oogje in het zeil te houden. Dus zwom ik regelmatig terug richting de kant.

Na 20 minuten kreeg ik een dooie pink. Ik vond dat die dooie pink wel laat kwam, en aangezien de rest van de ledematen nog niet verdoofd aanvoelde, dacht ik nog wel door te kunnen zwemmen. Maar die pink werd toch wel een lastig aanhangsel, wat niets meer deed. Ik besloot na 20 minuten zwemmen toch naar de kant te gaan. Maar het uit het water lopen werd opeens toch een lastige opgave....... en het praten leek niet veel meer dan brabbelen. Mijn coördinatie werd opeens slecht. Willem die eerst nog moest lachen hoe ik stond te stuntelen, lachte al gauw niet meer toen hij zag hoe blauw ik was en ik  heel hard klappertandend  in de zon op de kant aan kwam. Na ruim 45 minuten onder de douche te hebben gestaan en hete koffie met veel suiker toegediend kreeg, leek ik weer wat opgewarmd te zijn.

Nou, dit avontuur was me dus niet in de koude kleren gaan zitten. Die onderkoeling was als een sluipmoordenaar aan komen zetten. Ik weet nu wat het is, en kan dus wel heel gevaarlijk zijn. Dat was dus een wijze les met goede afloop.

Ik heb weer genoeg energie opgedaan om weer lekker te gaan trainen voor de komende 6 weken. Ik heb er in iedergeval zin in. Maar dan hoop ik wel om een redelijke droge periode, en dat is maar even afwachten.