En wat voor één! Het begon met 26 graden celcius in het verre Oost Duitse dorp Falkenstein waar deze powerman georganiseerd werd. Van de briefing die de avond ervoor plaatsvond hadden we weinig meegekregen. Ook de aanwezige Duitsers konden dit Vogtländisch accent niet verstaan. Dus na de briefing wist ik nog niet zoveel als er voor. Wel wist ik inmiddels dat de bochten niet ingesneden mochten worden enje niet mocht inhalen in de bocht en er een aantal hele gevaarlijke "curves" in zaten.

Sjaco wist mij te vertellen dat deze powerman veel zwaarder was dan een triathlon. Dat beurde mij echt op ? Na alle andere tegenvallers, zoals de constatering van de 1200m hoogte meters met de fiets en met stukjes van meer dan 16% en als voorgerecht 450 hoogtemeters rennen door het bos. Volgens Sjaco was het fietsen et een dubbel geen enkel probleem. Nou, ik ging toch voor de triple op mijn zware trainingsfiets. Mijn inmiddels omgebouwde fiets zag er echt niet meer uit. Omdat mijn syntax stuurtje niet past heb ik een heel oud zwaar ligstuur uit de kast getoverd en er op gezet. Foei lelijk, en veel te zwaar voor deze klus. Maar zoals Remco al zei, een lekkere extra training. De hele powerman volbrengen, vond ik eigenlijk wel genoeg. Daar hoefde van mij niet zo nodig een extra verzwaring in te zitten.

Omdat het warm was en er om de 5 km een drinkpost bij het lopen was ( en dan alleen nog maar water) besloot ik toch maar om mijn eigen flesjes mee te nemen. Ik bleek wel de enige te zijn die met deze ondingen op pad besloot te gaan. Ze zwiepen altijd zo heen en weer, en dus erg prettig lopen is het niet. Maar om nu met een tekort aan vocht op de fiets te beginnen, leek me ook geen goed plan. mijn drinkplan moest 1 liter per uur gaan bevatten. Kort voor de start dronk ik nog 500ml sportdrank weg. En mijn blaas begon ik al te voelen toen ik nog maar net na de start de atletiekbaan rond was gelopen.

Mijn plan was om bij de eerste run van 16 km die bult op ging niet boven de 165 slagen uit te komen. In Apeldoorn was ik ook met 165 slagen begonnen en kon toen in de 2e helft nog 10 omhoog en had toen nog veel over. Dus moest ik hiermee ook goed uit komen. Het tempo voelde niet als erg hard. Er zaten korte heel steile stukjes voordat we het bos in klommen. De rest wat volgde was flink omhoog. En klimmen is niet mijn sterkste kant. Afdalen kan ik des te beter, maar moest ik niet te voortvarend zijn omdat mijn benen al die klappen moesten opvangen. Ik liep mijn eigen race.

Mariska had het keerpunt al lang en breed te pakken toen ik er nog langs moest komen. Ze lag 2e en probeerde dichterbij de latere nummer 1 te komen. Maar de nummer 1 legde de 16 km binnen het uur af.Mijn blaas voelde ik flink, maar besloot nog niet om te gaan plassen. Ik dacht dat gaat wel weer over als ik op de fiets zit.

Na 1.07 kwam ik in parc fermeé. Ik had een flitsende wissel en sprong als een echte OD'er met mijn sokken in de fiets om zo in mijn schoenen te schuiven. Gelukkig waren  mijn elastiekjes goed blijven zitten. Eenmaal Falkenstein uit, en een afdaling, kwam de eerste klim onhoog. Wat was ik blij met mijn triple en dus het advies van Remco van Bekkum! Ik begon echter al meteen met kramp in mijn linkerkuit. Wat was dit? Ik heb wel eens kramp, maar niet op deze plek. Zeer bijzonder, dacht ik toen nog. Voorzichtig aan doen en toch die 16% nemen. Af en toe uit het zadel, maar dan speelde de kramp weer op. Het kon geen vochtverlies zijn, want ik had keurig veel gedronkenen lag op schema.

Ik werd gedwongen om nog rustiger aan te doen dan ik van plan was. Op een gegeven moment  stond ik strak van de kramp. Mijn linker adductor hield het voor gezien. Ik moest echt afstappen. Nadat de spier weer ontspannen was stapte ik weer op. Maar toen kwam de andere kant. Dus ik weer van de fiets af. Ik vroeg me af of ik eindstreep wel zou halen. Want relaxen was er niet bij, behalve in de afdaling een beetje. Maar dan stoof ik wel als een kanon naar beneden.

Na eindelijk 64 kilometer in 2.15 te hebben volbracht, en de vele krampperikelen, vroeg ik mij af hoe het lopen zou gaan. In de laatste afdaling voelde ik opeens mijn blaas weer flink drukken. Ik wist dat ik het nu meer zou kunnen volhouden.Na mijn fiets-loop wissel besloot ik direct de struiken in te duiken.Ik hield het niet meer vol. Jammer, maar mijn blaas moest leeg. En dan was dit het juiste moment. Broek naar beneden, ogen dicht , en plassen maar aan de kant van de atletiekbaan.....Tja....

De laatste 8 km vlogen voorbij. Ik had nog superbenen. Wat een vreemde gewaarwording! Ik liep lekker soepel door. Bij de hele steile afdaling voelde ik wel dat ik niet hard naar beneden moest denderen. Ik wilde nu in de laatste run niet weer opeens strak geparkeerd aan de kant van de weg staan. Er zat nog iemand op 1 minuut achterstand achter mij. Ik had mijn kans op de 5 e plek verspeeld met het plassen, dus daar hoefde ik ook niet meer achteraan. Maar ik wilde mijn 6e plek gewoon kunnen vasthouden met het ontspannen tempo waarop ik nu liep. Dus met een lekker gevoel liep ik de wedstrijd uit in 4.01 en werd daarmee 6e. 

Mariska had haar voorsprong met fietsen uitgebouwd op de nummer 1. Echter zij kreeg problemen met ketting en kon uiteindelijk het loopgeweld van deze nummer 1 Kristina Möller niet aan. Later wist Mariska mij te vertellen dat deze krampverschijnselen bij duathlon horen, en zeker als je al veel spierschade hebt opgelopen met lopen in de heuvels. Dus, dan zal ik wel niet enige geweest zijn met deze perikelen. Wat een geruststelling.......