Vandaag begon ik dag met enige twijfel omdat ik gisteren met mijn fiets flinke duik op het asfalt heb gemaakt omdat een wielrenner voor mij opeens bedacht links af te slaan zonder te kijken, en ik was hem net aan het inhalen. Ik reed ook nog op mijn wedstrijdfiets. Dus ik heb de beste man met lelijke woorden overladen. Mijn schouder was kapot, ik had last van mijn nek en been. Maar daar kan je mee fietsen. Ik hoop alleen dat mijn schouder op tijd geheeld is voor volgende weekwaar ik mijn eerste OD zal gaan doen.

Terwijl ik in Almere in de regen mijn fiets stond uit te laden, sprongen een aantal atleten op de tacx veilig onder een tentdoek om zich warm te rijden. De dichte achterwielen, maar opvallend veel cervelo's P3 kwamen uit auto's te voorschijn getoverd. De regen stond mij in eerste instantie tegen. Maar ik zei tegen mezelf dat ik het als uitdaging moest zijn dat ik onder deze omstandigheden lekker gehard kon worden door de regen en harde wind.

Cor en Irene, mijn vader en moeder, waren vandaag mijn supporters. Willem had belangrijker dingen te doen....voetballen. En voor mij was het maar een trainingswedstrijdje waarbij ik niet diep mocht gaan. Pas in in juni mogen de remmen los. En ik moet wel door kunnen trainen en geen dagen nodig hebben om te herstellen.

De buienradar voorspelde dat om 13.15 de buien weg zouden zijn. Maar goed, ik moest toch mijn warming up doen op de fiets. Dus dan maar de regen in. De regen minderde alras en dus echt nat werd ik niet meer. Maar de wegen waren intussen wel nat geworden. Ik heb nog overwogen om achter de andere dames te gaan starten, maar misschien was het wel beter zo. Want dan is het makkelijker om je eigen race te rijden en niet te gaan forceren of diep te gaan.

De ronde was zelfs voor mij niet moeilijk! Gewoon 3 maal 1 vierkant rijden! Ik startte rustig ivm met het natt wegdek en de bochten die er direct in zaten. Daarna kon de gaskraan wel open. Met 43 tot 45 km per uur leek het voortvarend te gaan. Maar ja, wel een windje mee en zij natuurlijk..... De rest krijg je natuurlijk vanzelf weer op je brood als je een vierkantje rijdt.

Het stuk met tegenwind ging niet harder dan 33 km per uur. Niet leuk om dat op de teller te zien. Maar ik zag de eerste mannen voor mij al dichterbij komen. Binnen no time had ik ze aan het einde van de eerste ronde en begin 2e ronde opgerold. Ik was zelf nog steeds niet gehaald. Ik vroeg me af wanneer dat zou gebeuren. En ja hoor, in de 3 ronde kwamen zoefende de cervelo's voorbij gereden.  Lekker strak , met een dicht achterwiel, met zo'n prachtig geluid passeerden zij mij met een rap tempo. Ik leek wel stil te staan. HUH.....Maar ja, ik zou dit tempo lekker aanhouden. Ik reed soepel, schakelde regelmatig en de wind kon me niet zoveel deren. Ik reed best lekker  zonder zere benen. En dat is ook best lekker.

Ik had gedacht dat Bert Veldhuis wel langszij zou komen en mij zou oprollen met zijn P3. Maar Bert had de wedstrijd van gisteren vast nog in zijn benen en heeft hij mij niet ingehaald. Maar hij was vast wel enkele minuten achter mij gestart.

Ik was wel de eerste dame, maar wanneer en waar de de rest lag wist ik niet. Maar dat maakte voor vandaag niet uit. Mijn coach Willem had mij anders vast wel ingefluisterd wat de tussentijden zouden zijn. Dus maar goed, dat hij er vandaag niet was. Hoefde ik me nergens over op te winden.

Na 42 km en 3 ronden door de polder van Almere te hebben gereden kwam ik in 1.06.53 over de finish. De tijd viel wel wat tegen. Maar ik had lekker gereden en geen last van mijn schouder en been gehad. 

De uitslag liet nog lang op zich wachten en wisten Sonja en ik niet wie nu sneller was. Ik had nl mijn klokje te laat ingedrukt, evenals Sonja. Uiteindelijk ging Jeanine Herweijer met de eer strijken. Ze reed goed met een tijd van 1.05.30. Ik werd 2e en Sonja werd dan 3e.

zie foto's : fotoalbum