Verschillende toermountainbikers konden mij niet verder helpen. Lichtelijk raakte ik in paniek. Ik wist echt niet hoe ik bij de start kon komen binnen afzienbare tijd.  Maar aan de andere kant zei een stemmetje in mij dat "maak er een lekkere training van", als je toch te laat bent. iI was tenslotte niet voor niets naar Groesbeek gekomen.

Opeens zag ik 2 oranje hesjes in de verte. Ik snelde er in bloedgang naartoe. Zij waren van de organisatie en deelden mij mee dat het nog wel en eindje rijden was en lastig uit te leggen. Dan maar de makkelijke, niet te missen route voor een vrouw in paniek. De uitleg duurde in mijn ogen veel te lang en werd er nog druk overlegt wat het slimste was. Toen ik zei dat de start op dit moment zou zijn, maakten ze meer haast.

Mijn bloedgang zette ik voort. Gelukkig vond ik nu parc fermee in een keer. Ik riep of ik nog mocht starten. Verbaasden blikken schudden van "ja" waarom niet? Ik nam maar wel even de tijd om kleding uit te doen en mijn loopschoenen nog aan te doen. Dus had ik deze wedstrijd zelfs 3 wissels!

Vanuit een moedeloze achterstand begon ik mijn eerst 6,5 km over de crossbaan. Het was een modderpoel. Ik was nog maar net in het bos toen de eerste mannelijke atleet er al aan kwam. Shit, dat is een grote achterstand, dacht ik. Ik moest wel even mijn "mind resetten".  Jan keek verbaasd op toen hij mij zag. Ik begon aan mijn eerste heuvel. Maar omdat niemand van de organisatie nog en verlate atleet verwachtte, had ik ook nu weer verkeerd pad gekozen. Ik was net de heuvel afdenderd, toen een man van de organisatie riep "wat ik hier deed". Ik moest voor straf de heuvel weer omhoog lopen en mocht dan weer omkeren om vervolgens weer naar beneden te lopen. Fijn.. dat kon er nog wel bij.

Ik begon direct aan mijn gelletje omdat ik al een achterstand in mijn voeding had opgelopen. Op de fiets zou ik niets kunnen nemen. En het parcours was nu extra lang dus was het hard nodig om op tijd mijn lichaam van voorraad te voorzien. Na de eerste ronde zag ik wel de eerste langzaamste dame. Gelukkig, laatste word ik dan niet meer. Terug aangekomen op de crossbaan moest ik de steile heuvel nemen. Ik glibberde steeds weg, dus met handen en voeten werkte ik mezelf omhoog. Geen gezicht!

Na de 2 ronde lopen zag ik vele andere atleten het parc fermée in komen. Jammer, want  nu zat ik veel achter slome slakken  en passeren was soms niet makkelijk. Soms stond er iemand op een smal pad geparkeerd. De blubberpoelen waren zwaar, en als ik kon probeerde ik die natuurlijk te vermijden. Maar op een dag als vandaag viel er weinig te vermijden.

Vol adrenaline in mijn bloed zoefde ik met veel geweld de heuvels af. Risico's werden genomen. Het parcours was fantastisch, maar zwaar. Iedere ronde moest je afstappen om je fiets over 2 bomen te tillen of onder en hek door te kruipen. Enfin, het heeft wel wat.

De ATB tocht ging over 4 ronden. Na 2 ronden, zag ik op eens clubgenote Jantiene fietsen. Ze begon net aan de 3e ronde. Ik was wel tevreden, want ik was kennelijk toch ingelopen. De klimmetjes werden steeds pittiger. In de 3e ronde begon ik krampachtige verschijnselen in mijn bovenbenen te voelen. Shit, dacht ik als dat maar goed gaat. Ik ging vaak uit het zadel om makkelijk door de modder te sturen. Het eiste kennelijk zijn tol. Mijn versnellingen deden het steeds minder goed. Alles zat flink onder de modder. Eenmaal moest ik afstappen omdat ik in het zwaarste verzet stond  en mijn schakelsysteem niets meer deed.

Maar goed, opgeven ken ik niet, tenzij het echt, echt, echt niet meer zou gaan. Maar onderweg herstelde ik weer. Of ik dacht, dan maar in het verkeerde verzet omhoog, als ik maar bij die finish kom.

Na 2.33 kwam ik over de finish (mijn eigen geklokte tijd). Het was een prachtige dag, een lekker trainingsuitje op een fantastisch parcours. Van de 158 gestartte atleten waren er maar 119 gefinished. Tot slot mag je een minstens een uur in de rij vernikkelen om je fiets af te kunnen spoelen. Want er is maar 1 slang en iedere spoelbeurt duurt zo'n 5 minuten per fiets.

Ingrid van Lubek zette de race in 2.17 met overmacht naar haar hand. Wat een kanjer , toch.