Vrijdag 22 januari werd in sportcentrum de Spleasure van Soest de verkiezingen gehouden voor sportvrouw, sportman, sportploeg, sportvrijwilliger en sporttalent van 2009. Ik was voor een 2e maal genomineerd. De 2 andere kanshebbers bij de dames waren Ilse Vaessen ( bamintonster) en Joleen Hakker ( para( tri)athlete. Beiden hadden de titel al eens nij eerdere verkiezingen gewonnen. Het is een hele eer om genomineerd te zijn. Ook Kees Rietveld, clubtrainer van onze triathlonvereniging de Schieter was genomineerd voor sportvrijwilliger 2009. Helaas viel ik buiten de prijzen en ging de eer naar Joleen Hakker. Hulde aan Joleen. Maar ik was toch wel teleurgesteld, want ik had gehoopt dat ik dit jaar sportvrouw van Soest zou worden. Ik dacht toch een redelijk goede kans te hebben. Jammer. De sportverkiezingen van Soest waren goed georganiseerd enwerden er nog verschillende demonstraties van diverse sporten getoond. Vooral Zumba viel in de smaak bij de mannen!

Maar Kees Rietveld werd uitgeroepen tot sportvrijwilliger van 2009. Hij was er terecht zeer blij mee. Naast een mooie check kreeg hij een prachtig beeld met een zwemmer, fietser en loper. Na 25 jaar inzet voor de club werd deze prachtig bekroond. Hulde voor Kees!!! 

Het seizoen heb ik nog maar net afgesloten en de nieuwe doelen en plannen voor 2010 liggen alweer vast. Eigenlijk lagen die al vast voordat ik naar Florida vertrok. Dit heeft vooral te maken met inschrijvingen van bepaalde wedstrijden. De inschrijving van langere afstandswedstrijden zijn al vroeg vol en dus gesloten. Mijn piekwedstrijd zal liggen in juni op de lange afstand Stein. 

Tevens was het nu een goed moment om met Rob te evalueren over afgelopen seizoen. Terugkijkend...

Vanochtend om 3.30 zat ik al aan de brinta omdat de start om 6.45 was. Het was om 5.30 al flink druk in parc fermee omdat iedereen nog een bodymarker moest krijgen. Je kreeg je nummer op beide armen gestempeld. Het was nog donker toen ik bij de zwemstart stond. Normaal gesproken doe ik een warming up met hardlopen, maar dat kon ik nu beter achterwege laten. De warming up van het zwemmen vond nu in het donker plaats. Een aparte ervaring.

Vandaag heb ik mijn enkel in laten tapen met kinetische tape.Of het voldoende gaat ondersteunen moeten we nog afwachten. Wanneer ik dribbel, doet het al pijn,dus er moet nog wel een wonderbaarlijke genezing plaatsvinden. Het ziet er naar uit dat het een zwemfiets race wordt een DNF =did not finished achter mijn naam.

Gisterochtend konden we op het parcours zwemmen bij pier 60. Sinds enkele dagen is het weer slecht en hoge golven en veel wind. Bert en ik hadden al verschillende malen getest hoe op een handige manier door de branding te komen. Voorts leek ons goed om een paar keer een runstart door het water te maken. Echter toen ik voor de tweede maal het water in rende, ging ik door mijn enkel omdat er in de schuin aflopend stuk opeens een kuil lag, hetgeen ik natuurlijk niet kon zien. Ik wist direct dat het mis was. Mijn enkel werd en klein beetje dik. Ik kon ik er niet rechtuit oplopen. De hele dag heb ik verder met mijn voet om hoog gezeten en ben ik bij een 1 of andere vage chiropracter geweest. Enfin, vandaag voelde het alweer een stuk beter aan. Maar ik kan nog nog uit testen of mijn enkel dit gaat houden. In iedergeval gaat het geen flitsende zwemstart worden. En ik zal maar even bezien na het fietsen of ik daadwerkelijk kan gaan hardlopen. Helaas, helaas, het is even niet anders. Maar ik baal wel als een stekker!

Gelukkig waren de afgelopen weken heerlijk om te trainen. En dat was wel nodig nu Bert en ik de nodige kilometers moesten maken, Voor mij betekende dit dat ik van 10 uur per week naar 17 uur per week ging. En dan wil je echt wel mooi weer. Voorts had ik flinke steun van Coen met wie ik de broodnodige uren op de fiets doorbacht door de polder. Inmiddels hebben we versschillende malen het Almere parcours gefietst en het"uitgepijlde  "Huizer rondje. Geen stoplichten, weinig verkeer dus werd er flink gebuffeld bij wind tegen. Met Bert heb ik de elle lange duurlopen door de bossen doorgebracht, Normaal vond ik het al heel wat een duurloop van 2 uur te volbrengen. Maar deze ronde stond er maar liefst 3 maal 2,5 uur duurloop op het schema. Nou, dan is een loopmaatje echt wel welkom. Veel praten en dan was de tijd zo voorbij. In het voorjaar had ik nog veel moeite met die vele uren, maar deze kee r gaat het me al beter af. Ga ik dan echt een langer afstandsatleet worden? Ook kwam er meer op de" o zo brede schouders" van Willem terecht. Vaker boodschappen doen, koken, masseren etc.

Mijn zin naar Florida wordt met de dag groter. Het trainen gaat als een speer en ik voel me goed. Nog 2 weekjes en laat Florida maar komen. Ik ben er bijna klaar voor.

In Soest is de Gildeloop van 10 km een jaarlijks terugkerend evenement. Ieder jaar heb ik wel een wedstrijd vooraf gehad en komt het niet goed uit om de 10 km te lopen. Vandaag had ik de loop toch door Rob laten inplannen omdat ik toch ook voor club mee wilde doen. Ze doen ook steeds veel moeite om dit soort evenementen te organiseren.Rustig starten en EASY stond op mijn programma.

Op zaterdag reisden we af naar Antwerpen om al vast in de "racestemming" te komen. Op zich was het geen dag waar ik mij zenuwachtig voor hoefde te maken. Maar ik wilde deze keer zonder kramp aan het looponderdeel kunnen beginnen. Dus zou ik goed moeten blijven drinken, hetgeen ik een hele opgave vindt.

Ik had deze week nog een een plaatsje op de stadscamping van Antwerpen kunnen reserveren. Maar bij aankomst in Antwerpen bleek er al een wedstrijd aan de gang te zijn en zouden we de camping niet voor half 8 in de avond kunnen bereiken. Nou, daar namen we toch echt geen genoegen mee. Na flink aanhouden werden we onder politiebeleiding over het parcours naar de camping gereden. Tja, soms denken de Belgen niet vooruit, maar dit was dan wel weer een flexibele instelling....

Vandaag ging ik voor een fietsmeting met het idee om de fiets goed af te laten stellen voor een goede aerodynamische houding. Willem had nog het idee dat ik vast heel goed op fiets zat en er weinig veranderd zou hoeven worden. Niets was minder waar, maar dan wel om een andere reden. Door Chris werd geconcludeerd dat er niets af te stellen viel aan mijn fiets omdat mijn frame veel te groot was en ik in een onmogelijke hoek op mijn fiets zat. Hij snapte niet hoe ik dat voor elkaar kreeg. Dus de fiets was totaal ongeschikt, evenals mijn trainingsfiets. Het advies was  om een frame te nemen met een bovenbuis van 49 tot max 52 cm. Hiermee vielen heel veel fietsmerken af. Nu moet er wel een nieuwe gechikte fiets komen die mij de juiste zithoek en aerodynamische houding kan verschaffen. En dat betekent ook weer opnieuw leren fietsen, aldus Chris.  Huh?

Daar stond ik dan. Slecht nieuws? Ik kon per direct weer naar huis. Maar het goede nieuws is, dat ik met een nieuwe goed afgesteld fiets nog veeeeeeeeel harder kan rijden of meer energie voor het looponderdeel in de triathlon kan overhouden. Ondanks het "goede" nieuws was ik er toch wel de hele dag sjagerijnig van. Dus nu op naar de Ridley Dean.

De dag voor het EK waren Bert en ik al samen afgereisd om ons te registreren in Holten. Na afloop maakten we nog even verkenningsrondje over het parcours van de Holtenberg. Nadat we de kasseien waren gepasseerd maakte mijn derailleur rare bokkesprongen. En dat kwam niet meer goed. Ik werd hier erg ongelukkig van, want hier kon toch echt niet mee rijden. Zodra ik mijn benen maar even stil hield in de bocht, bleef de ketting en de derailleur op en neer dansen en lag de ketting er steeds af. Bert moest met zijn snelle P4 steeds geduldig op mij wachten.

Maar bij terugkeer in Soest heb ik Willem aan het werk gezet, en kwam hij tot de conclusie dat er problemen waren met mijn as in het achterwiel en moest ik het met een ander achterwiel doen. Gelukkig heb ik inmiddels veel wielen, dus was het klusje gelukkig snel geklaard. en kon ik met en gerust hart gaan slapen.

Nog 4 dagen te gaan en dan weten we de nieuwe Nederlandse kampioen in de triathlon op de OD afstand is. Het zal leuk zijn als er eens een wissel van de wacht komt. Birgit heeft de titel al 3 maal gewonnen. Eva staat te popelen om deze eerste plaats dit jaar op te eisen. Of dat gaat lukken hangt van een aantal factoren af. Maar zo te zien gaat het zwemmen steeds beter. Het hangt er natuurlijk van af of Birgit en Danne samen een duo vormen op de fiets en of Eva ook iemand heeft om mee kop over kop te kunnen rijden. Hopelijk gooit de blessure van Eva geen roet in het eten.

Voor mij is het een leuk tussendoortje om onder andere mijn ORS tijdens de wedstrijd uit te testen.