Het was vanochtend grijs en grauw en 8 graden toen we s'Heerenberg binnen reden. In 2006 deed ik voor de 1e maal mee en liep toen 1.04. Wat het vandaag zou gaan worden kon ik niet voorspellen. Ik had een flinke pittige week achter de rug en ik had geen idee hoe mijn benen dit zouden vinden.

Op zaterdag werd het NK cross in Tilburg voor de masters gehouden. Dit jaar was ik een keer niet ziek of op vakantie zodat ik nu eindelijk eens mee kon strijden. Niet dat ik nu kans op een podiumplek zou maken, maar lekker hard crossen over maar 5,6 km is ook wel eens leuk. Maar in de afgelopen week had ik veel trainingsuren achter de kiezen, dus het zou geen taper wedstrijd zijn. Het taperen zou ook niet passen, want ik ben nu mijn basis aan het leggen voor Abu Dhabi op 3 maart.

Dit jaar vond het NK  halve afstand plaats voor de eerste keer in Didam plaats. Samen met Gerrit en Bart stonden we hier aan de start. De omstandigheden leken prima. Er was redelijk wat wind, de buitentemperatuur was niet al te warm, zwemwater 20 graden en dus mocht met er met wetsuit gezwommen worden. En eenmaal op de fiets bleek ik prima fietsbenen te hebben.

Het Hilversumse 10 km parcours loopt vals op en af, langs mediapark en langs de massage tent van onze hoofdsponsor Velofit. Er waren vele recreatieve varianten te lopen, maar ik liep in wegwedstrijd van KNAU mee. Het was flink warm zodat ik 10 minuten voor de start nog een halve liter sportdrank wegwerkte. Ik twijfelde toch nog wel even of ik er geen last van zou krijgen. Old goodie Nellie Cooman schoot ons van de startlijn weg, dus ik had geen tijd meer om hierover te gaan twijfelen.

Ik was nog niet weg of ik voelde mijn longen al flink branden. Ik vroeg me af wat dit nu weer was. Het was warm en droog. Mijn longen voelde als een beginnende 800 meter longen die me aan mijn baantijd van vroeger deden herinneren. Na een km of 3 leek het gevoel te zijn verdwenen. Mijn benen gingen soepel ondanks de flinke trainingsuren van de afgelopen week. Ik zat in een groepje en er liepen veel dames om mij heen. Dat is wel eens anders. Meestal heb ik overal heren om mij heen. Misschien zegt dat iets over het niveau waar ik nu nog op zit. De km bordjes klopten niet geheel. Maar dat wist ik nog van de voorgaande jaren. Blijkbaar passen ze de kilometer bordjes nooit aan. Ik liep op gevoel en hartslag ontspannen door. De hartslag liep naar zone 4. Dat was lang geleden dat ik zone 4 heb gelopen en dan ook nog 10 km. De eerst 5 km kwam ik door in 20.46 ( er van uitgaande dat het 5 km wel klopt!). Ik was verbaasd want ik zag een klein dik propje voor mij lopen die ik in haalde, maar die op mijn hakken bleef lopen. Vervolgens kwam er een heel klein meisje naast mij lopen van rond de 1 meter 50 en naar schatting 15 jaar. Deze bleef ook naast mij lopen. Nou, mijn geduld werd wel erg op de proef gesteld vandaag. Gewoon stug doorlopen, buikspieren goed aanspannen, hoge knie inzet en lekker uitrollen "bult"af. Nou ja, wat voor bult door moet gaan. Het is een soort aangename flow naar beneden waarbij ik hard ging en ook nog een soort van uitrusten deed. Trouwe Irma stond aan de kant om mij aan te moedigen, en voor  Eva met haar dikke buik en Wouter kon ik net even een hand voor opsteken. Ik griste 4 bekertjes water tegelijk om lekker over mijn hoofd en shirt te gooien om verkoeling te krijgen. Het kleine propje en het hele kleine meisje was ik nu vanzelf kwijtgeraakt. Ik had er niets voor hoeven doen, behalve mijn eigen tempo door te lopen. In 42.02 kwam ik over de streep. Hiermee 1e dame V40. Ik ben op de weg terug, maar er is zeker nog werk aan de winkel. Mijn oude niveau is het zeker nog niet.

Duathlon Hilversum stond dit jaar weer eens op mijn kalender. Dit is altijd een leuke wedstrijd dichtbij huis. Er wordt eerst 5,5 km off road hardgelopen waarbij 4 maal de heuvel bij Ana's Hoeve wordt genomen, om daarna op de racefiets nog een 18 km af te raffelen. En tot slot nog 2 maal de heuvel hardlopend mag worden genomen. Ik had me dit jaar ingeschreven bij de masters, waar ik volgens de burgerlijke stand thuis hoor. Meestal geef ik daar geen gehoor aan, en ontken ik graag mijn leeftijd. Ik doe graag mee voor de overall categorie. Maar vanwege mijn maanden trainingsachterstand heb ik nog een flinke achterstand op loopgebied weg te werken. Mijn doel was wederom mijzelf een efficiënte prikkel toe te dienen. Ik bedacht me dat dit een grotere kans van slagen had in de masterserie.

Met frisse tegenzin schreef ik dus in voor deze serie. Helaas startte de masterserie  om 09.30. Toen ik vanochtend op mijn ridley ross richting Hilversum reed, zag ik het ijs nog op de ramen van de auto's liggen. De zon scheen echter wel. Maar ja, dan komt weer de hamvraag bij zo'n wedstrijd. Wat doen we aan vandaag?

Gelukkig kwam teamgenoot Guido met goede raad. Hij was duidelijk in zijn advies. Lange broek, handsschoenen, mouwloze windstopper, mouwtjes en een ondershirt moesten het worden. Ik was enerzijds bang dat het te warm zou zijn met lopen, en met fietsen wellicht toch weer te koud. Ik had alleen een dikke winterbroek bij me. Ik zou toch niet zo knalhard gaan rijden, dus dacht ik de winterbroek wel nodig te hebben. Ik moest vooral geen risico nemen met zulke kwetsbare longen. Dus koos ik voor warm. Dit soort dilemma's heb ik nu altijd bij duathlonwedstrijden in het voorjaar.

Na de start zag ik al 2 dames flink er tegenaan gaan. Ik wist niet wie ze waren. Ik had de startlijst bekeken waarop vele namen stonden die mij onbekend voorkwamen. Later bleek dit toch een beetje dom van mij, want de latere nummer 2 was recent Nederlands kampioen in de crossduathlon 2011. Ik hield mijn hartslag in de gaten en liet mij niet van de wijs brengen. Even later werd ik weer ingehaald door een dame. Was ik nu zo traag vandaag? Ik ging toch twijfelen. Ik weet dat ik nog niet op mijn niveau zit, maar dit ging me toch wat ver: 3 dames 40 voor mij. Ik wist niet wat me over kwam. Maar goed, ik sprak mezelf toe dat de dames te hard gestart zouden zijn. En mijn tijd met fietsen kwam zo meteen nog. 

Als 4e dame ging ik de wissel in. Poe hee, dat viel vies vet tegen! Mijn benen voelden goed en kon ik rustig aan het tempo omhoog schroeven. Ik zette geleidelijk aan de grote plaat er op en keek al op de rug van 2 dames. Zonder veel moeite kon ik hier voorbij. Ik keek nog even achterom of ze niet aan mij bleven plakken. De 1e dame Nina Bakker, kreeg ik maar niet te pakken. Ze bleef op constante afstand van mij verwijderd. Kennelijk had zijzelf was opgeblazen , want opeens zat ik bij het keerpunt vlak achter haar. Ik hoorde het hijgen van een stalpaard. Dus ik wist dat ik nu mijn kans moest grijpen. Het racen op mijn ross ging me gemakkelijk af. De kilometerteller was er mee opgehouden en ik kon niet meer zien hoe hard ik reed. Ik reed lekker, en wilde mijn afstand voldoende vergroten. Maar dit alles moest vanuit de souplesse en ontspanning gebeuren. Dat lukte erg goed vandaag.

De 2 e wissel ging me niet goed af. Ik had een schoenlepel om in mijn schoen te komen. Maar de achtergrond sloeg dubbel en het lukte me niet deze goed te krijgen. De winst die had gepakt op de fiets zag  ik als sneeuw voor de zon verdwijnen want Nina kwam parc fermée binnen. Ik besloot toch maar aan de laatste run te beginnen. Wanneer ik heuvel op liep, gleed mijn schoen bijna uit. Daarentegen als ik heuvel af liep, glipte ik weer deels in mijn schoen. Ik besloot pas te gaan stoppen om mijn schoen goed te doen wanneer het echt niet meer zou gaan, want zoveel tijdswinst had ik nu ook weer niet. Ik zag Nina er aan komen, maar ik wist dat zij mij niet meer kon pakken. Ik hoefde alleen nog steady state ontspannen uit te rollen.

En dit jaar werd ik gekozen tot sportvrouw van Soest 2010. Voor mij was de titel sportvrouw van Soest dit jaar toch onverwachts. Ik ben er heel blij mee. Vorig jaar was ik ook genomineerd en had toen hoge verwachtingen en was ik toen toch wel teleurgesteld. Iedere genomineerde sporter zal de nodige uren in zijn of haar sport stoppen. En lijkt het voor de jury best wel een lastige opgave om deze sporten te vergelijken. Maar ik ben er heel blij mee. 

Evenals Olivier Schäffers ben ik in het Velofittriathlonteam gestapt. Ondanks dat mijn gezondheid nog verre van optimaal was heeft het team er toch vertrouwen in dat ik weer boven op kom en straks weer podiumplekken kan veroveren. Kijk op:http://www.velofittriathlonteam.nl/

Voorzichtig denk ik er op het NK halve afstand te starten en de halve afstand Alpe d'huez. Maar goed, eerst goed herstellen om de basis weer goed te kunnen leggen.